رابع عشر : از طريق من لا يحضره الفقيه مرسلًا ، قال رسول اللّه ( ص ) ، و از طريق كافى كلينى في الصحيح عن زرارة عن أبي جعفر الباقر ( ع ) : « انّ النبي ( ص ) قال عند موته : ليس منّي من استخفّ بصلاته ، لا يرد عليّ الحوض ، لا و اللّه ليس منّي من شرب مسكراً ، لا يرد عليّ الحوض ، لا و اللّه » « 1 » . يعنى رسول اللّه در وقت ارتحال از دار دنيا فرمود : كه از من نيست كسى كه به نماز خود استخفاف كند و اذكار و ادعيه و سنن و آداب ، كه زينت و زيور نماز است ، از نماز سلب نمايد و آن را تخفيف تام نهد و آن كس در حوض بر من وارد نخواهد شد . و اين نفى را به تكرير مؤكد و تأكيد را به قَسَم مقرون ساخت و همچنين فرمود : كسى كه مست‌كننده ، مانند خمر و نبيذ ، بياشامد بر من وارد نخواهد شد آن كس در حوض و باز اين نفى را مؤكّد به تكرير و مقرون به قَسَم ساخت . و در اصول معتبرهء كتب حديث ثابت است كه سيد الصادقين ، مولانا أبو عبد اللّه جعفر بن محمد ( ع ) فرموده است كه : « بئس السارق من يسرق من صلاته » « 2 » ؛ بدترين دزدان دزدى است كه از نماز خود چيزى مي‌دزدد و زينت و زيور نماز خود را به دزدى غارت مىكند . حكايت مىكنند كه يكى از عارفين بعد از آنكه بر اين حديث شريف مطلع شد ، گفت : ربّما أصلّي للّه ركعتين ، فانصرف عنها بمنزلة من ينصرف عن السرقة من الحياء ؛ يعنى بسيار است كه دو ركعت نماز مىگزارم از براى اللّه تعالى ، پس از آن نماز منصرف مىشوم از خجالت و شرمندگى ، به منزلهء دزدى كه از دزدى منصرف شود .

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 206 ، ح 617 ؛ كافى ، ج 3 ، ص 369 ، ح 7 با اختلاف در لفظ . ( 2 ) . اين روايت بدين مضمون در كتاب‌هاى روايى شيعى يافت نشد ، اما به مضمون آن روايتى است در بحار الانوار ، ج 84 ، ص 267 ، ح 68 ، به نقل از « أصل من أصول أصحابنا » .